عزيمت به حوزهء علميه نجف بعد از طى مراحل تحصيل در زادگاه خويش ، در سال 1316 و در سن 22 سالگى به منظور تكميل و ادامه تحصيل ، عازم حوزهء علميهء نجف اشرف گرديد و در جلسهء درس دانشمندان و مدرسين والامقام حوزهء نجف حاضر شد . او كه تشنهء فراگيرى علوم و معارف الهى بود خود را از چشمهء زلال حقيقت و معنويت حوزهء نجف سيراب مىكرد . اين جوان سعادتمند در ساحل نجف راه خويش را يافت و بعد از تحصيلات رايج زمان خويش به علوم حديث متمايل شد و عشق و علاقهء خويش را به جمع آورى و نقل احاديث نورانى اهل بيت عليهم السلام نشان داد . « 1 » شور و شوق وصف‌ناپذير اين جوان قمى ، وى را به محضر درس استاد حديث ، علّامه بزرگوار حاج شيخ حسين نورى قدس سره كشاند . او از همان سال‌ها دلبستهء استاد خويش گرديد . وى پيوسته ملازم و همراه استاد خويش بود و در سايهء آموزش‌هاى علمى و عملى آن بزرگوار ، به مقامات عالى فرهنگى و معنوى رسيد و علاوه بر اينكه از اندوخته‌هاى علمى و آموزش‌هاى عملى استاد ارجمند خويش بهره‌مند مىشد از كتابخانه ارزشمند و كم‌نظيرش نيز استفاده كرد . در سال 1320 با رحلت محدث نورى تحولى عميق در روحيهء حاج شيخ عباس ايجاد شد و چنان روح و جان او را متأثر ساخت كه سال‌ها بعد از آن حادثه ، تلخى آن را در كامش احساس مىكرد . ايشان در اين رابطه مىنويسد : . . . مصيبتش بر عامّهء مسلمين ، خصوص بر اين داعى كه در خدمتش منزلت اولاد داشتم ، چنان تلخ گذشت كه هنوز مرارت آن را در كام خود مىبينم و بر فقدان آن

--> ( 1 ) . ريحانة الادب ، ج 4 ، ص 478 ؛ حاج شيخ عباس قمى ، مرد تقوا و فضيلت ، ص 17 .